روزی دو سه نان اگر بود حاصل مرد

وز کوزه شکسته ای دمی آبی سرد

مامور   کم  از  خودی  چرا  باید  بود

یا خدمت  چون  خودی  چرا باید کرد.

همین جوری

در اين سراي بي كسي كسي به در نمي زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند

يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند
كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند

نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار
دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند

دل خراب من دگر خراب تر نمي شود
كه خنجر غمت از اين خراب تر نمي زند

گذر گهي است پر ستم كه اندرو به غير غم
يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند

چه چشم پاسخ است از اين دريچه هاي بسته ات
برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمي زند

نه سايه دارم و نه بر بيفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسي تبر نمي زند

هوشنگ ابتهاج

تجربه5

      اخرش یک روز باید بشینیم وتکلیف خودمان را با مردم دور وبرمون وخودمون مشخص کنیم

      معلوم کنیم از هر کسی چه انتظاری داریم چقدر مردم باید خوبی از خودشون نشون بدن  تا ما به اونا خوب بگیم وچقدر حق دارند مطابق میل خودشون زندگی کنند .به تعبیر ما که  انگار فقط ادم هایی خوبند که همه زندگیشون مطابق میل ما باشه.انصاف به خرج بدین و بگین ایا بیشتر ما غیر از این فکر میکنیم.

      هر ادمی یک فکری داره وزندگی خودشو بر اساس افکار خودش پیش می بره .

       دیگران هم مثل ما حق دارند مثل خودشون باشند .......................

 

سلام امروز دوشنبه بعداز ۴۰ روز دوری فقط نوشتم که هستم.

هر دم از عمر می رود نفسی

چون نگه می کنی نمانده بسی

.

.

.

عمر برف است وافتاب تموز

اندکی ماند و خواجه غره هنوز.

تجربه4

   هر چه به سمت اخلاص وبرای خداقدم برداشتن بیشتر حرکت کنی    موانعی که توی این راه جلویت گذاشته میشه بیشتر وسخت تر میشه

درجه ی اخلاص هر کسی به اینه که از چند تا مانع گذشته باشی.اگه خیلی هم استقامت به خرج بدی یه جایی دیگه میگن مانع ها تموم 

   شد.کسی که همه ی مانع ها را از جلو برداره دیگه برای همیشه

   از مانع عبور کردن اسوده شده ولی در بین راه کم بیاری .بازم از اول.

 

تجربه 3

اگر خودتو به خوبی بشناسی،خوب خوب، از تمام جهات

وبه همه اخلاقیات خودت پی ببری-مثلاچی خوشحالت

یا چی باعث ناراحتیت میشه-واز اون طرف دیگران را هم

شناختی وبه قدر ظرفیتشون ازشون انتظار داشتی اون

 وقته که دیگه با هیچ کس در هیچ جای      جهان هیچ

 مشکلی نخواهی داشت.پس هر مشکلی با هر کسی ،

ریشه اش در خودمونه.

امروزم چشم بسته غیب گفتم.اینو که همه می دونستن.................... 

.........تابعد

سر در گریبانی

نمی دونم هیچ وقت براتون اتفاق افتاده که دلتون یه چیزی بخواهد

واحساس کنید یه چیزی تو زندگیتون کمه واین حس واین فکر خیلی

 طولانی براتون باقی بمونه وشما اصلا نفهمید اون چیه.

کاش میشد خودش بیاد وبگه منو می خواستی وتو با تمام وجود

بهش اره بگی...

این روزها که می گذرد...

احساس میکنم....

گاهی کمی گنگم

گاهی کمی گیجم......

یاد سهراب وقیصر بخیر 

تجربه 2

نمی خوام بگم اکه یه روز یه آرزویی داشته باشین همه ی دنیابا تمام قوا به کمک شما میاد تا شما را به آرزوتون برسونه برای این که این حرفو شاید زیاد شنیده باشید.شاید باورش کرده باشین شایدم نه. 

من میگم درستی این حرف به درستی انتخابهامون بستگی داره.حالا به هر حال.......

قرار بود من این حرفو نگم......

من میگم اگه هر سختیی در هر جایی کشیده باشین یعنی وقتتون -فکرتون-انرژیتون یا خیالتون را در هر زمانی در هر جایی خرج کرده باشین اگه درست راهمون را انتخاب کنیم یه روزی که دیگه اصلا فکر اون روزای سختو نمی کنیم اون چیزایی را که یه روز خرج کردیم باور نکردنی سرمایه ی ما میشن .در حالی که ما دیگه شاید اون سختیها رو از یاد برده بودیم......

تا نظر شما چی باشه....

تابعد.........

شعری که زمستان 82 دلتنگ بهار بوده ام.

دلم برای شکفتن

برای غنچه وگل

دلم برای اقاقی

برای عید،محبت،صفاویک رنگی

برای سبزی وباران ،

برای ابر که آید ولی سریع رود،

برای رستن ازخاک واعتدال هوا،

برای سرزدن این وآن به یکدیگر،

برای نو شدن رخت وکفش وپیرآهن،

دلم برای دگرگونی دوباره ی دل ها،

برای عشق،

برای واژه ی باهم،

برای شوق رسیدن ،

زیاد تنگ شده،

بیا بهار ،

بیا من

زیاد دلتنگم.

 

با توام................

...........................

شب را بباف

     سنجاقکی ز قطره باران بر آن نشان

مرمر برهنه کن

              ما رقص گیسوان تو را ناز میکشیم...

 

                                                                (  اسماعیل رها)

.......................................................................

زندگی

 

زندگی رسم خوشایندی است.

.....................................

تجربه 1

     خیلی وقت ها ریشه این که ادم از مردم دور و بر خودش خوشش نمیاد ویا قضاوت های خوبی درباره اونها نمیکنه به نظر من دو چیزه....

         اول خودخواهی زیاد.که ادم فکر میکنه همه مردم باید بر اساس میل ونظر  سلیقه ومصلحت ما عمل کنن وبه نوعی در خدمت ما باشن واگر این جوری نباشن خوب نیستند.

     دوم..این که ما اطرافیانمون را که در دایره شناختمون هستنددر دو رنگ می بینیم

    یاسفید سفید .که اگه هیچ کار بدی نکردن اینجورین.ویاسیاه سیاه که فرقش با اولی اینه که کافیه فقط یه کار اشتباه از اونا سربزنه تا ما هم با سرعت هر چه تمام تر دسته اون ها را عوض کنیم.

  کاشکی می شد ما از خود خواهان عجول بی انصاف نباشیم.

    تاامروز که این جورفکر می کنم بس تا بعد..........

بهار آرزو

    تا بهار دلنشین امده سوی چمن

    ای بهار ارزو بر سرم سایه فکن

    چون نسیم نو بهار بر اشیانم کن گذر

    تاکه گلباران شود کلبه ی ویران من

    بازا ببین در حیرتم بشکن سکوت خلوتم

    چون لاله ی تنها ببین برچهره داغ حسرتم

    ای روی تو ایینه ام عشقت غم دیرینه ام

    بازا چوگل دراین بهار سررا بنه برسینه ام

                                                                           باصدای زنده یاد بنان

راستی چه می شود؟

چه شود به چهره زرد من، نظري براي خدا کني

    که اگر کني همه درد من، بيکي نظاره دوا کني

                                           تو شهي وکشور جان تورا ،تو مهي و ملک جهان تورا

                                          زره کرم چه زيان تو را که نظر بحال گدا کني

                                             زتو گر تفقد و گر ستم ،بود اين عنايت و آن کرم

                                       همه از تو خوش بود اي صنم چه جفا کني چه وفا کني

                                          تو کمان کشيده ودر کمين ،زني ار به تيرم ومن غمين

                                                 همه غمم بود از همين ،که خدا نکرده خطا کني

                                              همه جا کشي مي لاله گون ، زاياغ مدعيان دون

                                                شکني پياله ما که خون ،بدل شکسته ما کني

                                            تو که هاتف از درش اين زمان ،روي از ملامت بيکران

                                          قدمي نرفته زکوي آن ،زچه رو بسوي قفا کني

                                                                هاتف اصفهاني

 

چگونه باشم

   

وسیع باش وتنها سربزیر وسخت

......

.....

هوای وطن

دل   من   یاد   سرتشنیز   کرده

هوای   خاک   روح  انگیز    کرده

گل این سرزمین را چون سرشتند

به   نامش  با وفایی  را   نوشتند

من مثل هر روزم

رفتار من عادی است

اما نمی دانم چرا

         این روزها

از دوستان و آشنایان

هر کس مرا می بیند

از دور می گوید:

این روزها انگار

حال و هوای دیگری داری!

 

اما

من مثل هر روزم

با آن نشانیهای ساده

با همان امضا،همان نام

با همان رفتار معمولی

مثل همیشه ساکت و آرام

 اما

غیر از همین حسها که گفتم

و غیر از این رفتار معمولی

و غیر از این حال و هوای ساده و عادی

حال و هوای دیگری

                          در دل ندارم

 

                  رفتار من عادی است.

                                                                                                          قیصر امین بور

 

گاهی مرا ببخش

گاهی گر از ملال محبت برانمت

دوری چنان مکن که به شیون بخوانمت

چون آه من به راه کدورت مرو که اشک

پیک شفاعتی است که از پی دوانمت

تو گوهر سرشکی و دردانه صفا

مژگان فشانمت که به دامن نشانمت

سرو بلند من که به دادم نمی رسی

دستم اگر رسد به خدا می رسانمت

پیوند جان جدا شدنی نیست ماه من

تن نیستی که جان دهم و وارهانمت

ماتم سرای عشق به آتش چه می کشی

فردا به خاک سوختگان می کشانمت

تو ترک آبخورد محبت نمی کنی

اینقدر بی حقوق هم ای دل ندانمت

ای غنچه گلی که لب از خنده بسته ای

بازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت

یک شب برغم صبح به زندان من بتاب

تا من برغم شمع سر و جان فشانمت

چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب

دارم غزال چشم سیه می چرانمت

لبخند کن معاوضه با جان شهریار

تا من به شوق این دهم و آن ستانمت

 

گاهی دلم برای خودم تتگ می شود

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم

 کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

دلم برای خودم تنگ می شود آری

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم

 نشد جواب بگیرم سلام هایم را

 هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم

 چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟

 اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم

محمد علی بهمنی

قاب یاد

 

محمدعلی بهمنی در گُستره شاداب و آفتابی غزل امروز ایران، چهره ای ممتاز و پُرآوازیدارد. در غزلهایش علاوه بر حضور حال و هوای زلال عاشقانه، عینیت مفاهیم اجتماعی- آن هم با زبانی شاعرانه- به چشم می آید.

او تولدیافته دزفول (1322)، بزرگ شده تهران، و مقیم بندرعباس است.

نخستین کتابش را با نام «باغ لال» در سال 50 به چاپ می رساند و در سال 52 به همکاری با رادیو فرا خوانده می شود. پاره ای از ترانه های آن سالها با ظرفیت های نوآورانه، از آن اوست.

کتابهای «در بی وزنی»، «عامیانه ها»، «غزل»، «شاعر شنیدنی ست» و... «گاهی دلم برای خودم تنگ می شود» ره آورد تب و تاب های این جان شوریده است.

«نیما» و ارزش های نوگرایانه اش در ذهن و زبان بهمنی درخششی چشمگیر دارد. منصفانه می گوید: «غزل من چیزی نیست جُز برداشتی با ظرف غزل از رودخانه «نیما». این ظرف را (نخست) در دست منوچهر نیستانی دیدم وقتی که داشت از پُل استوار هوشنگ ابتهاج (سایه) عبور می کرد. غزل بعد از نیما را نوعی لجبازی می دانم اما این باور از ارادتم به غزل نکاسته است چرا که غزل نه تنها در شعر امروز، بی تردید در شعر تمام فرداها جایگاه ویژه ای خواهد داشت. غزل، هستی ایرانی است و خواهد بود».

بهمنی هر چند در شعر آزاد نیمایی و ترانه سرایی آفرینش های جدی دارد اما اهل نظر بیشتر او را غزلسرایی ممتاز و شیفته می شناسند. «غزلسرایی که می خواهد خود را به رودخانه پُرآب «نیما» متصل سازد که این رودخانه وصل به دریاست و دریا مخاطب بهمنی است».